Van sneeuwvlok naar zweetdruppel

Sa-wat-die allemaal,

Vanuit een super heet Bangkok (over de 30 graden) een eerste berichtje. Het is alweer vrijdag, ongelovelijk hoe de tijd vliegt. Wij voelen ons al helemaal thuis in Bangkok dat minder hectisch en 'vies' is als we van tevoren dachten. Bangkok is een prachtige stad, vol met (religieuze) bezienswaardigheden. Prachtige Buddha-tempels overal, klein en groot.

Het straatbeeld is een mengeling van rijk en arm, zowel in bebouwing als in bewoners. Een vrouw in een mantelpak en onder de make-up, loopt hier naast een vrouw in vieze kleding met een klein kind aan de arm. Een klein aantal zwerfhonden en meer katten dwalen hier ook rond door de grote stad op zoek naar eten dat overblijft. Het eten overigens, is heerlijk. Kort gewokte groenten met rijst of noodles. Gisteren zowel op die manier ontbeten als gedineerd. Alles is heerlijk vers en zo ontzettend smaakvol. In een klein steegje buiten het toeristische hart waar ons hotel huishoudt, eet je voor nog geen euro een heerlijke Thaise maaltijd. De kokkin staat met het zweet op haar voorhoofd boven een grote wokpan waar alles voor je neus wordt bereid. Verser kan niet. Ach, en die schamele rat die ik vanuit mijn rechter ooghoek gadesloeg, die zag ik dan gewoon net even niet. Bovendien blijkt hij een speeltje voor de kat die direct op sluiptoer gaat.

Wat me vooral opvalt is het aandeel groen in de stad en de vriendelijkheid van de mensen. Trakteer een local op een van oor tot oor en je ontvangt er minstens zo'n grote voor terug. Aardig zijn ze ook, iedereen probeert je te helpen als je plompverloren ergens met je kaart in de verte staat te turen in de hoop wat vertrouwds in het kielzog te krijgen.

Echter, en ik neem het mijzelf als gevorderde reizigster enigszins kwalijk, zijn we al behoorlijk wat oren aangenaaid. Vanochtend wilden we met de tuk tuk op weg naar het treinstation, hebben we ons toch laten verleiden om naar een toeristbureau te laten brengen. Om daar uiteraard het bericht te krijgen dat ze daar alleen bustickets verkopen. Wij binnen een min dat kantoor weer uit, vertikt de chauffeur het, ons naar het station te brengen. 'Ga maar met de bus, dat is veel goedkoper!', luidde zijn advies dat gepaard ging met een lullig vingertje zwabberend een niet doelvaste richting op. Zijn pretogen wilde ik wel even wat verder hun kassen indrukken, maar dat heb ik maar gelaten.

Staan we bij de 'niet-doelvaste' busstandplaats, stopt er na zo'n 5 min. een mannetje op een brommer. 'Waar moeten jullie naartoe? Naar het treinstation? Nee, dan moet je busnummer 53 (met gebaren die Frank beter begreep dan ik) hebben; rechtdoor, linksaf en dan een stuk doorlopen'.

We hebben het treinstation met wat omzwervingen uiteindelijk bereikt, de mensen in de bus waren erg behulpzaam. Het voelde wat vervelend om zwart te reizen, maar geen idee waar te betalen. Komen we bij het treinstation aan, spreekt een hoogstaand, doch laag aan de vloer vrouwtje ons aan. 'Nee, alle treinkaarten zijn uitverkocht vanwege de kerst' en ze stuurt ons naar een toeristenbureau aan de overkant van de straat. We zagen het toch niet zo voor ons, met een luxe toeristenbus richting Laos, een bus vol met blanke koppen. Bovendien sprak ons de prijs veel minder aan dan die van de trein. Toch maar het station zelf proberen; en ja hoor, de tickets waren schaars, maar we konden nog mee. Niemand is hier te vertrouwen.... helaas. Maar wij zijn eigenwijs genoeg om alles uit te zoeken. Dan maar af en toe een klein oor aangenaaid worden!

Uitspraak van de week: Frank: "Ach Marije, in het Thais om de rekening vragen zul jij gemakkelijk kunnen onthouden ("Kep tang!") Ik hoor het je vader zo zeggen....'
Mam we houden van je ;-) en natuurlijk ook van de rest.
Dikke kus en tot de volgende mail die vanuit Laos zal zijn!

Frank en Marije