Ticket to paradise

Lieve allen,

Vertrokken uit de grote stad (Bangkok)richting de grensovergang (Nhong Khai)ons eerste armoedig moment, een eigenaardige atmosfeer trok onze gezichten naar de bermkant alwaar een vrouw anoniem dit leven had verlaten. Getuige de geur al enige dagen geleden.

Aangekomen bij het visumkantoor stappen we direct in het Lao-ritme. Onze paspoorten verdwijnen achter een toonbank evenals ons geld waarvan we geen idee hadden of dit genoeg dan wel te veel was. Een vrouw loopt continu heen en weer met stapels paspoorten, tussen de straathonden door. Er komt weer wat geld terug, geen paspoorten. Een klein half uur later worden we naar een bus gewuifd alwaar een vrouw staat met de hele stapel paspoorten, of de onze er tussen zit is onbekend. Bij de grenspoort aangekomen worden we uit de bus gezet en gemaand onze spullen te laten liggen. In onze paspoorten blijkt geen visum te zitten! De bus rijdt vrolijk met onze spullen de grens over. Aan het poortje krijgen we plotsklaps zeer high-tech een scan en foto, en de bus staat iets verder op ons te wachten. Op weg naar Vientiane (in onze beleving) stopt de bus opeens bij nog een grensstation. Hier krijgen we opeens 36 (Marije) en 31 (Frank) dollar in de handen geduwd en staan in een rij voor een dicht raampje. Als ik vraag naar het verschil in geld wordt gezegd 'is ok ok', bij het raampje aangekomen bleek het niet 'ok', vrouw weg en bijbetalen dus. Ons paspoort verdwijnt door het raam en we moeten verder lopen de hoek om naar een ander raam. Warempel komt het paspoort ons weer tegemoet, met visum. Een draai naar rechts getuige de volgende rij waar we bijzonder genoeg direct langs mogen lopen waarna we getrechterd worden naar een klein tafeltje en een weidehekje, 1 dollar stempelgeld. Zijn we dan nu in Laos? Daar is de vrouw weer en met een grote lach vraag ik haar naar de 5 dollar, ik krijg een grote lach en een 'aah' terug die me zeker de 5 dollar waard was...

In Vien Chang blijkt het Lao-ritme en gedachtegoed diep geworteld. Vanwege Neerlandse knieperigheid besluiten we naar het busstation te lopen, '30 minuten' volgens de gastheer, om tickets naar Luang Prabang te regelen. 30 minuten werd al snel 50 minuten en bij navraag bleek het nog 3 km te zijn. Na 3 km, bleek het nog eens 3 km te zijn (oostwaards), na 3 km bleek het 3 km westwaards te zijn en na 2 uur en '30 minuten' lopen besloten we de tuktuk te nemen, wijzelijk bleek, aangezien de zonnesteek nabijer was dan het busstation. Alles gaat hier Lao, en inmiddels vinden we dat heerlijk.

Gelukkig waren de tickets in nog geen 3 minuten geregeld. De busreis blijkt een gruwelijke. 11 uur lang cirkellen we door de bergen, als een ware roaler coaster, inclusief het ontwijken van een plots opdoemende gekantelde truck met grote keien en even later een afgebrokkelde rotswand, naast de grootse gaten in de weg. Marije's buik cirkelt even hard mee en de laatste kilometers brengt ze op de trap net achter de chauffeur door met haar moeders tip als laatste redmiddel; meekijken met de weg, alhoewel een bocht nooit meer dan 50 m weg was. Een slok water in mijn mond, die ik in kleine druppeltjes naar binnen zoog, weerhield mijn peristaltische beweging ervan mijn gesteldheid aan de andere passagiers te openbaren. In plaats van slapen in deze nachtbus, was het moeite doen om niet over te geven. Met een noodstop van mijn kant toen ik het echt niet meer kon houden schoten vier anderen naar buiten die in tegenstelling tot mij wel de heerlijke boslucht in een klap krachtig wegdampte.

Brak aangekomen om 7 uur s ochtends bleek deze rit echter een 'ticket to paradise', Luang Prabang is prachtig.
Met onze eigen eetstokjes op zak maken we menig dubieus foodstandje veilig. Wij genieten volop; van de zon, de palmen, het overheerlijke verse eten, de (vissers)boten, bossen, nightmarket met alles te koop, tempels, monniken en onze gastheer die altijd in is voor een bijna ongepast grapje in het Frans.

Wij vertrekken met enkele dagen naar de bush, dus geen idee wanneer ons volgende bericht komt!

Dikke kus, fijne jaarswisseling allemaal en tot 26 januari!

Sabaidee,
Frank en Marije