Hitching Down South

Dag lieve allemaal,

Vanuit het relaxte (immers Lao PDR staat ook wel voor "please don't rush) en warme! (37 gr) Pakse een nieuwe update.

Aan Paradise Luang Prabang kwam op dezelfde manier en einde als er een begin aan kwam. Een schaarste aan wegen maakte dat we dezelfde weg weer terug moesten bereizen, op naar het zuiden. Oftewel, weer een roaler coaster door de bergen. Gelukkig waren we ditmaal zo slim om de dagbus te nemen, zodat we de weg in ieder geval konden volgen. Echter, we waren weer echt Hollands door het goedkoopste ticket te nemen. Dit betekent reizen in een bus vol locals op stoeltjes die vet zijn van het overmatig gebruik, een moeder met kind liggend in het gangpad en een vertektijd die in theorie 8:30 was, dat bleek te betekenen dat om 8:30 het officiele moment van wachten totdat alle plaatsen gevuld zijn betekent (Lao PDR). Hiermee werd de vertrektijd in de praktijk 11:00... om een uur later stil te staan met dusdanig technische problematiek dat we moesten overstappen in een luxe VIP bus die was komen rijden. Dit ritje van ongeveer 9 uur lang ging gepaard met verschillende lokale reisgenoten die hun cullinaire innames van deafgelopen dagen hoorbaar in 1 of meerdere schokken in een plastic zakje wierpen, dat vervolgens door de hele bus te ruiken was...

Na een nachtelijke tussenstop in Vientiane, en het terugvinden van de mp3-speler die Frank een week eerder daar was verloren, voer een tuktuk ons in 2 uur naar het afgelegen dorpje Ban Na, dat door de Lonely Planet omschreven wordt als 'ondergewaardeerd nationaal natuurreservaat, met 50 procent kans op het spotten van wilde olifanten. Dat zag Frank wel zitten. Wij hebben een eendaagse trekking gedaan onder leiding van 2 helden op slippers als onze gidsen. Het was heerlijk om een dag lang te sjouwen in de natuur, ware het niet dat de gidsen elke keer dat wij weer plotsklaps stilhielden, intens luisterden en staarden en ons vervolgs te kennis gaven; "bird" of "butterfly". Wij hebben weer wat geleerd! :) Oog in oog staan met de losgebroken stier baarde ons allen meer zorgen. Het einde naderend werd Frank zijn wildlife experience toch nog enigszins bevredigd bij het zien van de banded krait, ook wel 'two-step snake' genoemd aangezien bij een beet de dood slechts enkele stappen weg is. Het olifantenskelet in de 'elephant tower' zette het slangengif kracht bij, daar deze was overleden aan een enkele cobrabeet.Marije kwam aan haar trekken tijdens de homestay, een overnachting bij een lokale familie, bestaande uit vader,moeder,2 zoons en 2 dochters. Het voelde vreemd om thuis te mogen zijn in andermans huis, maar een buurman die wat Engels kon en een goedlachse dochter, maakte het tot een mooie ervaring.

Vanuit Ban Na werd onze creatieve reisgeest gevoed, echter, zie maar eens weg te komen uit de 'middle of nowhere'. Na een wandeltocht van 2 km (na al de hele dag gelopen te hebben in de bush) zijn we aan een wat drukkere weg gaan staan en hielden we heldhaftig onze duim op. De eerste de beste chauffeur in een een luxe busje stopte en bleek helemaal naar het zuiden te rijden. Hij zette ons een uur later tevreden af in Paksan, waar wij ons cynisch genoeg bevonden in het door de Lonely Planet beschreven 'non-entity waar je niet hoeft te zijn'. Het enige plaatsje overigens waarbij ik in onze reisbijbel en groot kruis had gezet: overslaan! Vanwege diarree moesten we hier twee dagen blijven, omringd door een rat die onze nacht vrolijk liep te verstoren, rode stofwolken veroorzaakt door de grote weg die het betondorpje in tweeen spleet, een-ogige straathonden en de altijd aanwezige totaal overstuurde teringherrie uit te grote kapotte boxen. Toch bereikten we wat Marije bij aankomst had voorgenomen: 'een parel vinden in een dorpje dat verafschuwd wordt'. Alhoewel Frank het maar een dof klein pareltje vond, vond Marije haar in een 15 jarig studentje dat direct bij aankomst op ons af kwam rijden op haar scooter en zo graag met ons wilde praten omdat ze haar Engels wilde oefenen, maar er te weinig buitenlanders te vinden waren (goh, waarom?) Hoe schattig.

De diarree weer enigszins onder controle, maar vooral het idee nog en dag door te brengen in dit stofgat, maakte dat we vanochtend om 7:15 al werden bestoft langs de weg. Immers, dit dorpje bleek niet alleen afzichtelijk, je blijkt er ook nauwelijks weg te kunnen komen daar bussen er liever ook voorbijstuiven.
Daar Frank, die in Nederland niet vooruit te branden is als ik voorstel om te gaan liften, de smaak wel te pakken had, besloten we het weer te wagen. Terwijl Frank het bordje met het zuidelijke Pakse (in het Lao) net heldhaftig omhoog wilde doen, stopte er al een 4wd volgepakt met bagage en een brommer en 3 niet Engelssprekende Lao. Wij konden het niet geloven maar we konden mee, helemaal naar onze eindbestemming dat 600 km verderop lag. Liften bleek in alle facetten de beste oplossing om van A naar Beter te komen; met een modus van 140 km/h scheurden wij Pakse tegemoet. 30 km-zones kregen een geheel nieuwe betekenis; in het gunstigste geval minderden we tot 110, schoolgaande kinderen en langs de berm lopende peuters en dieren vaardig manoevrerend. Wanneer de trekkracht van de auto opeens minder wordt lijkt er iets aan de hand. De luchtfilter leek een logische optie, schoonmaken dus. De Lao-wijze echter, er geheel tussenuit halen en de slangen doorverbinden, karren maar. Waar de bus ons 320.000kip en 14-16 uur had gekost, waren wij met 6,5 uur over en slechts de kosten van de door ons aangeboden lunch en een hollands klompje kwijt. En dan bevind je je opeens in Pakse, wat met 37 graden en prachtige bergen bijna als jetlag voelt. Wij nemen leker de tijd om weer even helemaal bij te tanken.

En nu, een lekker hapje eten! (eindelijk geen noodle soep, waarmee we in Paksan zowel ontbeten als dineerden) :)

Tropische zoen,

Frank en Marije