Eilandleven en vaste grond

Sua s'dai!

De derde taal aanhef betekent ook het derde land dat we hebben aangedaan; Cambodja. Na hier vier dagen te hebben vertoefd gaan we morgen alweer terug naar Thailand om daar nog een aantal dagen als een echte luie toerist aan het strand te hangen!

Ons hitching avontuur naar Pakse eindigde na een enerverende dag rijden met de brommer door het Bolaven Plateau, waar we met eigen ogen ons dagelijks bakkie koffie verbouwd zagen worden. Kilometers aan koffiebesplantages, werden afgewisseld met kleine landelijke dorpjes en grootse watervallen die daverend de groene bergen af kwamen razen. Doodmoe weer terug in Pakse hebben we een poging gedaan om eindelijk eens gemasseerd te worden. We lieten ons verleiden om eerst naar de sauna te gaan. Geen goed idee. Ik moest mezelf in een sarong (een doek) hijsen om mij onder mijn seksegenoten te kunnen vertonen, terwijl Frank aan de overkant in zijn zwembroek het avontuur aanging. Na nog geen 5 minuten zittend naast vrouwen in sarongs, op een houten kletsnatte bank en geen hand voor ogen ziend door het bijzonder riekende stoom, hoor ik "Marije" roepen. Frank staat ontdaan in de tussenruimte, overtuigd de sauna niet weer in te gaan. "Goor! De beste plek om iets op te lopen. De hele grond was glibberig, ik zag niets en durfde niet eens te gaan zitten. Bovendien ben ik 'velly tall and handsome'.... Zijn enige mede-saunaganger had hem al aanstarend deze woorden toegezongen, terwijl Frank al misselijk was van de lucht en de glibberige vloer. We hebben alsnog de massage aan ons voorbij laten gaan en verlieten geintimideerd de bijzondere Lao ervaring.

Twee dagen later zijn we naar het uiterlijkste zuiden van Laos afgereisd; de idyllische 4000 eilanden. Een prachtige omgeving omringd door, uiteraard water. We hebben drie van de eilanden bezocht, waar we voornamelijk bivakkeerden in een hutje op palen met op de kleine veranda twee hangmatten van waaruit wij over het geleefde water tuurden. Kleine open motorbootjes over en weer, prachtige vlinders en een heerlijk briesje door het haar. s Ochtends werden we rond 5en gewekt door het krijsen van een varken zo goed als onder ons, een non-stop kraaiende haan met teveel testosteron, en de familie die rond die tijd al hevig pleziermakend een frisse duik in het water maakten om de dag in te luiden. We hebben kilometers rondgefietst, rondgelopen, heerlijk gegeten en gedronken en op het laatste eiland, Don Khon, zelfs met uitsterven bedreigde wilde dolfijnen gezien! Ontzettend prachtig om deze sierlijke beestjes met hun ronde vormen in het water te zien spatteren.

Vanuit Don Khon zijn we weer in een bus gestapt die ons na 16 ipv de weergegeven 13 uur, afzette in Siem Reap. De extra tijd had vooral te maken met de grensovergang, waar we maar liefst 2 uur moesten wachten op passagiers die vanuit andere contreien moesten arriveren en in onze bus zouden plaatsnemen.
We slapen hier in Siem Reap in een heerlijk hotel, maar zodra we de markten weer betreden, raakt mijn tot rust gekomen hoofd direct weer op hol. Meters aan kraampjes met klaagzangende vrouwen en mannen trachten je nonstop hun waren aan te meten. 'Miss, lady, scarf, bag, you buy' en dat toontje krijg ik echt kippevel van. Ondertussen heb ik geleerd te ontwijken, de herhalende woorden met een glimlach te beantwoorden of zelfs helemaal niet te reageren. Het voelt wat asociaal, maar het is de enige manier om niet te ontploffen. Frank heeft er beduidend minder last van. Bovendien zetten ze je hier ontzettend af. Alles kost 1 of 8 dollar, ongeacht hoe klein of waardeloos. Wij lachen ons iedere keer dood als er weer een onnatuurlijke prijs voorbijzoefd, altijd gevolgd door "Ok, how much you buy? I can make good price for you!" Het resultaat, wij kopen hier niets meer dan nodig. Wel hebben we hier onze massage ingehaald. 60 minuten stevig onder handen worden genomen om vervolgens met een inclusief biertjes in een bak met dode huid etende visjes te belanden, was uiteindelijk best heel lekker (voor 5 euro, samen)!

Gisteren hebben we al fietsend een bezoek gebracht aan het wereldwonder Ankor Wat. Multiculturele bezoekers gaven kleur aan de kilometers aan donkerbruine overblijfselen van ooit rijke tempels. In mij ontwaarde het kind weer dat naar de dierentuin ging om mensen te kijken. Mijn concrete studie-object werd gisteren het Japans toerisme-gedrag. Hun fijnmazige cultuur leidt hen in groepen van minstens 15 personen naar een trekpleister, waar op iedere plek honderden kiekjes worden gemaakt, een voor een poserend op eenzelfde locatie. Zodra de gids uitverteld is, loopt de kudde in dusdanig tempo voort dat ik bijna onder de voeten werd gelopen en ik hoofdschuddend tempo maakte om niet vloers te raken.
Onze dag eindigde gisteren met het geval dat ik het voor elkaar kreeg om onze camera, met daarop honderden foto's van de afgelopen weken, onopgemerkt uit een tuktuk te laten vallen. Toen er mensen wild begonnen te zwaaien en ik een paar minuten later het gemis ontdekte, werden we naar de tourist police gestuurd. De beste man deed een telefoontje naar collega's waaropvolgend 3 politiemotoren kwamen aangereden.
Wat een ervaring. Wij moesten een ware aangifte doen door een formulier met alle persoonlijke data in te vullen. Deze werd vervolgens op een ander formulier via via vertaald en overgeschreven in het Khmer. Wij hadden echter ons fototoestel nog niet gezien waarop Frank ernaar vroeg zodat anders een van ons kon gaan zoeken, het ijzeren gezicht antwoorde "maybe". Op een derde formulier moest frank vingerafdrukken zetten en er werd getelefoneerd, er kwam nog een politieauto. De agent pakte een fototoestel die niet de onze was waarop we wat begonnen te vloeken. Een van de agenten gaf opeens een fototoestel en liet ons daarop zijn foto's zien, dit bleken foto's van alle 'gevallen' van de tourist police, inclusief wonden. Er ontstond een huiselijke sfeer en Frank moest gaan poseren voor verschillende camera's van wijd lachende agenten. De tuktukdriver, die nog steeds op ons zat te wachten, hebben we geldelijk beloond voor zijn geduld waarna zijn gelaatsuitdrukking zo prachtig werd dat we er beiden van ontroerd waren.

Morgen vroeg vertrekken we naar het luie strandbestaan in noord-oost thailand om onze laatste dagen nog even door zon en zwemmen vertroeteld te worden.

Laatste tropische zoen,

Frank en Marije